Lid worden? Inloggen!

China en het Ego in de kunst

Storm Alliance - donderdag 16 december 2010 - 23:10


0

China anno 2010. Vaak wordt de vergelijking getrokken met de sixties. Op zich niet zo’n gekke gedachte. Ook nu zijn de Chinezen vooral bezig zichzelf te vinden in een in hoog tempo veranderende maatschappij. Er worden manieren gezocht en gevonden om te onderscheiden. Een wereld die eeuwen geteerd heeft op het collectief gaat op zoek naar het ik. In de kunst levert dat soms interessante, maar eveneens uiterst saaie tentoonstellingen op.

In het laagseizoen van de kunst in Peking, het is te koud voor de meeste westerlingen, hangen in de galeries van 798 en Cao Changdi voornamelijk Chinese kunstenaars. Een goede gelegenheid om een en ander naast elkaar te zetten en te kijken of er een trend te ontdekken valt.

Image : http://img573.imageshack.us/img573/6075/jinshan.jpg
Jin Shan’s “One Man’s Island” in Platform China

Op de zolder van Platform China heeft Jin Shan zijn eerste solo tentoonstelling, toepasselijk genaamd: One Man’s Island. Herinneringen aan Bruce Nauman komen naar boven. Tevens door de setup van de vele televisies op de grond. De thematiek refereert ook aan dat van Naumans werken uit de jaren zestig. Namelijk het ego en hoe het op allerlei [tamelijk absurde] situaties reageert. Volgens de perstekst gaat het om Jin Shan’s subtiele en verfijnde perceptie op het leven en de kunst.

Aha.

Even verderop in galerie Three Shadows wordt het ronduit voyeuristisch. Hier zie je werk van de oprichters van de galerie zelf. Heel veel suggestief naakt. Ik had echter niet het idee dat het over liefde ging, eerder over exhibitionisme. Maar wederom, je hebt het eerder gezien. Nu zou ik de vergelijking maken met John en Yoko door Annie Leibowitz. “Dit ben ik en je doet het er maar mee!”. Maar misschien komt het ook wel door die lange haren.

Image : http://img822.imageshack.us/img822/9093/rongronginri.jpg
Works by RongRong en Inri

Het UCCA in 798 heeft een hele batterij aan tentoonstellingen lopen. Twee daarvan zijn van Chinese kunstenaars. Een is van gerenommeerd schilder Liu Xiaodong, Hometown Boy. Een registratie van de periode waarin hij naar zijn geboortestad terugkeert om zijn vrienden van vroeger te schilderen. De schilderijen worden tentoongesteld samen met het dagboek dat hij bijhield, foto’s van vroeger en een documentaire die filmmaker Hou Hsiao-Hsien van hem maakte. Alles draait om zijn emoties: “Hoe kan ik omgaan met het succes dat ik heb, nu mijn vrienden hier zijn achtergebleven?” Zelfs als op een nacht zijn ‘schildertent’ door een dronken bestuurder wordt verwoest, inclusief half-geproduceerd schilderij, wordt de eventuele jaloezie slechts kort aangestipt, het gaat vooral om zijn omgaan met het verlies.

Een ruimte verderop is het een chaos. Lu Zhengyuan is hier aan het werk. Letterlijk. In plaats van zichzelf als ego en bolwerk van emoties centraal te stellen, is hij bezig met de aloude vraag: “wat is kunst en wie ben ik als kunstenaar?” Dat blijft interessant, ook nu in 2010.

Image : http://img821.imageshack.us/img821/5439/luzhengyuan.jpg
84 days, 84 works

84 days, 84 works, is een werk, de naam zegt het al, waarin hij in 84 dagen evenveel werken moet maken. De tentoonstelling verandert dus iedere dag. De voorwaarde is dat ieder werk op die dag begonnen, afgerond en ingeleverd moet zijn. Lu is bezig met het beantwoorden van vragen als: “Als alles kunst gemaakt kan worden, wat definieert kunst dan?” en “Hoe kun je je verzetten tegen systemen en traditie?” Vragen die een stuk verder gaan dan het losmaken van een collectief en daardoor een stuk meer tijdloos zijn. Een geruststellende gedachte, aangezien hij de jongste van het stel is.

Delen op facebook Delen op twitter Delen via NUjij